Zuur-base evenwicht

Ons bloed is van nature licht basisch en het lichaam zal ook altijd proberen dit zo te houden. Daardoor kan er ook meer zuurstof opgenomen worden in het lichaam wat weer belangrijk is tegen het ontstaan van allerlei chronische ziektes en zelfs kanker.

Bij een overschot aan zuren hoopt het zuur zich op in het lichaam, omdat de nieren niet voldoende kunnen bufferen. De nieren zijn niet alleen verantwoordelijk voor de vochtbalans maar ook voor het zuur-base evenwicht in het lichaam. Hiertoe worden zuren in de nieren gebufferd (gebonden en geneutraliseerd) waarna ze uitgescheiden worden. Voor dit bufferen is fosfaat nodig. Als de nieren, door teveel zuren, onvoldoende kunnen bufferen wordt het nodige fosfaat vrijgemaakt uit de botten, waarmee automatisch ook calcium uit de botten wordt meegenomen. Botten bestaan nl. grotendeels uit calciumfosfaat.

Te veel basen geven geen problemen, omdat zij zich binden met koolzuur wat in de longen geproduceerd wordt en wat normaal uit geademd wordt.

Voeding die veel zuren produceren in het lichaam zijn een stimulans voor allerlei ziektes zoals: reuma, jicht, osteoporose of botontkalking, vermoeidheid, hart- en vaatziektes, nierproblemen, diabetes, huidproblemen en zelfs een grotere vatbaarheid voor infectieziekten.

Langdurig overschot aan zuren leidt tot dunnere botten en minder spiermassa en tekorten aan calcium en magnesium. Tekorten aan magnesium kunnen weer leiden tot spierkrampen, hartritmestoornissen en onrust.

Een hoog gehalte aan urinezuur in het bloed is deels aangeboren en erfelijk bepaald.

Een stijging kan in de hand gewerkt worden door bepaalde geneesmiddelen (vb. plaspillen), bepaalde ziekten of purinerijke voeding. Voorbeelden van purinerijke voeding zijn orgaanvlees, vis, schaaldieren, gevogelte, linzen en alcohol.

Een daling is te bereiken door veel drinken, calciumrijke voeding en foliumzuur (verhindert vorming xanthine oxidase, een enzym dat verantwoordelijk is voor urinezuur vorming).

Dagelijks inname van wat kaliumbicarbonaat zorgt voor een meer basische zuurgraad, natriumbicarbonaat doet dat niet.

In het lichaam blijft na het verteren van voedsel altijd een zure of een basische "rest" over. 

Zo zorgen voedingsmiddelen zoals vlees, vis, brood, boter, kaas en eieren met als uitschieters dierlijke vetten na de verbranding voor een zuuroverschot in het lichaam.

Koffie, zwarte thee, alcohol en suiker zijn bijzonder zuurvormend. Geraffineerde producten, die over het algemeen (bijna) geen mineralen meer bevatten, zijn ook sterk zuurvormend. Ook melk en zuivelproducten werken zuurvormend.  

Aardappelen, groenten en fruit, met als uitschieters grauwe erwten, sojabonen, rammenas, spinazie, abrikozen, rozijnen en gedroogde vijgen veroorzaken daarentegen een basenoverschot. Alhoewel bepaald fruit zoals o.m. sinaasappels, citroenen, grapefruits en tomaten op zich zuur zijn maar in het lichaam werken ze toch basisch.  

Voedingsmiddelen die overwegend "metalen" zoals kalium, natrium, calcium, magnesium en/of ijzer bevatten zijn over het algemeen basenvormend,  voedingsmiddelen die de niet-metalen fosfor, chloor en/of zwavel bevatten zuurvormend zijn.  

De ideale voeding bevat een basenoverschot met minimaal 2 maal meer basenvormende dan zuurvormende voedingsmiddelen.

Sommige zuurvormende producten kunnen toch heel gezond zijn, zoals bijvoorbeeld zilvervliesrijst. Het gaat erom de voeding zodanig samen te stellen dat er uiteindelijk een basenoverschot ontstaat.  

Tabel

De waarden in onderstaande tabel hebben betrekking op rauwe producten (per 100 gram). Bij het koken van groenten gaan waardevolle basenvormende mineralen verloren. Kook groenten daarom zo kort mogelijk en verwerk het groentenat in soep of saus, behalve van nitraatrijke groeten zoals spinazie en andijvie, dit groentenat kunt u het best wegdoen.