Menstruatie
bloedingen
IJzer helpt organen en systemen:
Voedingsbronnen van ijzer:
Kikkererwt
Selderie zaadjes
Opmerkingen:
IJzer is een belangrijk bestanddeel van hemoglobine, een onderdeel van de rode bloedcellen. Rode bloedcellen vervoeren zuurstof van de longen naar de weefsels. IJzer is onmisbaar voor dat transport. Er zijn verschillende soorten ijzer: heemijzer en
non-heemijzer.
Heemijzer komt voor in dierlijke producten zoals vlees(waren), non-heem-ijzer in plantaardige producten, zoals aardappelen, brood en groenten.
De aanbevolen dagelijkse hoeveelheid (ADH) ijzer is afhankelijk van leeftijd en geslacht. Vrouwen hebben meer ijzer nodig dan mannen door het verlies van ijzer bij de menstruatie. Ook hebben vrouwen gedurende de zwangerschap meer ijzer nodig voor de vorming van de placenta en de ontwikkeling van het kind.
De aanbevolen hoeveelheid voor volwassen mannen (22-50 jaar) is door de Gezondheidsraad vastgesteld op 11 milligram, voor volwassen vrouwen op 15 milligram.
De opname van ijzer wordt beïnvloed door verschillende fysiologische en voedingsfactoren.
De fysiologische factoren (levensfactoren) die invloed hebben op de opname van heem- en non-heem-ijzer zijn de ijzervoorraad in het lichaam en de ijzerbehoefte. Wanneer de lichaamsvoorraad laag is, wordt er meer ijzer opgenomen. De ijzerbehoefte is onder andere afhankelijk van de leeftijd, het geslacht en de ijzerstatus. Bij een hogere behoefte wordt meer ijzer opgenomen. Dit is bijvoorbeeld het geval bij kinderen jonger dan 3 jaar. Andere groepen met een hogere behoefte en dus een hogere opname zijn jongvolwassen meisjes, menstruerende vrouwen en zwangere vrouwen. De aanwezigheid van bloedarmoede zorgt ook voor een hogere opname van ijzer.
De
meest voorkomende erfelijkheidsaandoening in de Westerse wereld is
hemochromatose, een ijzerstapelingsziekte waarbij het lichaam veel meer ijzer
opneemt dan normaal.
Verschillende voedingsfactoren hebben invloed op de opname van heem- en non-heemijzer. Koffie,thee en calcium verlagen de opname van zowel heemijzer als non-heemijzer. Vlees, vis en
vitamine C verhogen de opname van non-heemijzer.
Gemiddeld genomen wordt heemijzer 3x beter door ons lichaam opgenomen dan
non-heemijzer.
Een te hoog ijzergehalte in het lichaam kan leiden tot
vrije radicalen schade met chronische vermoeidheid of beschadiging van organen zoals de lever, de darmen en het
hart als gevolg.
Bij een tekort aan ijzer kunnen klachten als duizeligheid en een verminderd concentratievermogen optreden. Een duidelijk tekort aan ijzer leidt tot bloedarmoede (anemie).
Algemene opmerking:
